Teatr

TADEUSZ KANTOR
POWRÓT DO  B U D Y  J A R M A R C Z N E J.
"Zanim nie zniknie jeszcze pamięć i obraz tej sceny, a biedny Pierot nie oddali się na zawsze - pragnę powiedzieć coś, co może najgłębiej i po prostu określi moją drogę do teatru. Pomimo że w kolejnych okresach, na różnych "etapach" i "postojach" wypisywałem, jak na słupach przydrożnych nazwy miejsc: teatr "informel", zerowy, niemożliwy, teatr Realności Biednej, Teatr - Wędrówka, teatr śmierci, to zawsze gdzieś na dnie była to ta sama BUDA JARMARCZNA. A tamte nazwy broniły ją tylko przed oficjalną i akademicką stabilizacją. Były zresztą jakby tytułami całych długich rozdziałów, w których pokonywałem niebezpieczeństwa tej drogi, ciągle wiodącej ku  n i e z n a n e m u   i  n i e m o ż l i w e m u. Blisko przez pół wieku biedna Buda Jarmarczna była w zapomnieniu. Przyćmiły ją purystyczne idee, rewolucje konstruktywizmu, surrealistyczne manifestacje, metafizyka abstrakcji, happeningi, environnement'y, teatry otwarte, konceptualne, anty-teatry, wielkie batalie, wielkie nadzieje i iluzje, również wielkie klęski, rozczarowania i degrengolady pseudo-scjentyczne. Po wielu etapach i walkach widzę dzisiaj moją przebytą drogę dość jasno, i rozumiem, dlaczego tak uparcie odmawiałem statusu oficjalności i instytucjonalności. Albo raczej - dlaczego tak uparcie odmawiano mi i mojemu teatrowi przywilejów i warunków wypływających z tych pozycji socjalnych. Ponieważ to była zawsze Buda Jarmarczna."

T e n   p r a w d z i w y  T e a t r  W z r u s z e ń.
(Tadeusz Kantor, Wielopole, Wielopole, Wydawnictwo Literackie,  Kraków - Wrocław 1984, s. 116-117)
 
Dział ten obejmuje kolejne etapy działalności teatralnej Tadeusza Kantora: Teatr Marionetkowy, Podziemny Teatr Niezależny, Prace scenograficzne wykonywane dla teatrów repertuarowych, Teatr Cricot 2 i Cricotages. Zaprezentowane są również Kostiumy teatralne.