"Wielopole, Wielopole". Ostatnia Wieczerza

Image

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wystawa jest drugą odsłoną w cyklu pokazów mających na celu tematyczną prezentację kolekcji Ośrodka Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka. Poświęcona została spektaklowi „Wielopole, Wielopole”, którego premiera miała miejsce we Florencji, 23 VI 1980 roku, w budynku dawnego klasztoru przy via Santa Maria 25. Była to kolejna wielka realizacja Teatru Śmierci po przełomowej „Umarłej klasie” (1975). Powrót do pokoju dzieciństwa spędzonego przez artystę w galicyjskim miasteczku, rozgrywające się  w nim losy członków jego rodziny przemieszane z wydarzeniami biblijnymi tworzyły fascynujące studium mechanizmów pamięci a zarazem dojmujący, uniwersalny obraz indywidualnej egzystencji doświadczanej przez historię. Nie posiadający własnej sceny, Teatr Cricot 2 do VI 1989 roku zaprezentował „Wielopole, Wielopole” ponad 200 razy na całym świecie. Dokumentacja spektaklu obejmuje setki międzynarodowych recenzji i zdjęć wybitnych fotografików, wiele publikacji i opracowań naukowych w kontekście historii teatru XX wieku.

Na wystawie zaprezentujemy wybór obiektów i rekwizytów scenicznych, fotografii ze spektaklu, szkiców i rękopisów artysty oraz innych, w większości nie pokazywanych dotąd archiwaliów – m.in. programów, plakatów, ulotek, recenzji, tekstów Kantora.

Głównym elementem wystawy będzie rekonstrukcja Ostatniej wieczerzy, finałowej sceny spektaklu. Ku niej „w jakimś OCZEKIWANIU” – jak pisał Kantor w Partyturze spektaklu – „POKÓJ DZIECIŃSTWA pędzi we wzrastającym tempie ku swemu własnemu EPILOGOWI”. Przy dźwiękach wigilijnej kolędy - „Wszyscy w końcu muszą  o d e j ś ć”. Eksponowana scena obrazuje moment, gdy przy stole Ostatniej wieczerzy pozostaje przez chwilę sam artysta, zanim bardzo dokładnie złoży obrus, włoży go pod pachę i wyjdzie ze sceny.

I kiedy na zabłoconych i oblepionych wapnem i piaskiem deskach rozciąga się nieskazitelnie biały, sztywny, odświętnie wykrochmalony obrus, na którym widoczne są ostro sprasowane ślady składań — nie mamy wątpliwości, że, pomimo skandalicznych wypadków, incydentów, niepowołanych gości i ignorancji ikonograficznej, będziemy świadkami „OSTATNIEJ WIECZERZY”.
Tadeusz Kantor, Partytura spektaklu „Wielopole, Wielopole”, sekwencja 9: „Biały, niezbędny OBRUS”.


Wystawie towarzyszy program projekcji zapisów spektaklu "Wielopole, Wielopole" zrealizowanych we Florencji, w Mediolanie, Walencji i Barcelonie oraz filmów dokumentalnych.

 

Wystawa udostępniana jest od 8 grudnia 2011 w pn, śr, czw, pt - 10.00-14.00, wt  -14.00-18.00.
Wstęp wolny!