Tadeusz Kantor. Widma. Wystawa stała

Wiodącym tematem wystawy jest pamięć o trudnej przeszłości, zarówno w wymiarze historycznym, jak i osobistym – idea wyraźnie obecna w twórczości wizjonera teatru. O ile I wojna światowa była dla Kantora mglistym wspomnieniem, ukształtowanym przez pamięć zbiorową, o tyle II wojnę światową przeżył on w pełni świadomie. Był to czas zagrożenia i destrukcji, a jednocześnie czas tworzenia, które na zawsze zostało naznaczone buntem i protestem przeciw mechanizmom rządzącym historią.   

 

[Kolorowa grafika promująca wystawę. Żółto-czarne tło, a na nim duży napis w kolorze czarnym oraz granatowym i żółtym "Tadeusz Kantor. Widma. Spectres”.]

Upływają lata 40… 50… 60… 70… rozwijają się idee artystyczne, ale nieustannie, jakby z daleka, odbieram ostrzegawcze sygnały, być może – jest to głos wewnętrzny i nakazujący, dyktujący mi takie, a nie inne postępowanie – PROTEST, BUNT PRZECIW ŚWIĘTOŚCIOM GŁOSZONYM OFICJALNIE, PRZECIW WSZYSTKIEMU, CO „ZATWIERDZONE”, ZA REALNOŚCIĄ, ZA „BIEDĄ”… […] Bo z biegiem czasu pojawiły się i urosły do niebywałej potęgi inne groźne symptomy naszej epoki: TĘPA BIUROKRACJA, WSZECHWŁADNA TECHNIKA, KANIBALIZM KONSUMPCJI, POWSZECHNY, OBOWIĄZUJĄCY PRAKTYCYZM ŻYCIA, OTĘPIAJĄCY UMYSŁ I DUCHA LUDZKIEGO… [2]

Kuratorzy wystawy szukają odpowiedzi na pytanie w jaki sposób bieg historii wpłynął na twórczość artysty oraz jak determinuje rozwój sztuki w ogóle, a także badają w jaki sposób sztuka odzwierciedlająca dramatyczną historię może być wystawiana dzisiaj. Uwspółcześniając wątki trudnej przeszłości obecne w twórczości Kantora, kuratorzy wystawy zadają także pytanie o niepewną przyszłość. 

Ekspozycji towarzyszy program wykładów, oprowadzań, warsztatów teatralnych, szkoleń dla nauczycieli oraz spotkań dla seniorów, których głównym punktem odniesienia jest historia, tożsamość i pamięć. 

Kuratorzy wystawy: Małgorzata Paluch-Cybulska, Michał Kobiałka

Miejsce: ul. Nadwiślańska 2-4, 30-527 Kraków

 

[1] Tadeusz Kantor, Ulisses 1944, w: tegoż, Metamorfozy…, dz. cyt. s. 83.

[2] Tadeusz Kantor, Lekcje mediolańskie, dz. cyt., 90–91.